Κουκλότουρτα Ειρήνης


Τι είναι αυτό το καινούριο κι όλα τα κοριτσάκια τρελαίνονται για τούρτες μπόμπες με τις αγαπημένες τους κούκλες να κλέβουν την παράσταση!!!!!
Μοναχοκόρη την έχω οπότε άντε να της χαλάσεις χατίρι...κατεβάζει μουτράκι, με κοιτάει σα κουταβάκι...πώς να το πω αυτό το όχι, πόσο μάλλον όταν έχει και γενέθλια....δεν το πάει η ψυχούλα μου.Είμαι και χαζομαμά γενικώς....αχ!!!



Πάμε λοιπόν στη διαδικασία και σε όσες φωτογραφίες κατάφερα να τραβήξω με 3 ζουζούνια να ζουζουνίζουν.

Έφτιαξα το παντεσπάνι (την προηγούμενη μέρα για να κρυώσει καλά και να μπορέσω να το κόψω καλύτερα) κάνοντας παραλλαγές από 2-3 που είδα. Και την ζαχαρόπαστα επίσης την οποία την έκλεισα καλά μέσα σε μεμβράνη.

Για το παντεσπάνι: 




  • 6 αυγά σε θερμοκρασία δωματίου
  • 1,1 πακέτο αλεύρι (αλεύρι που φουσκώνει μόνο του)
  • 1 κούπα ζάχαρη
  • 1 βανίλια
  • 1 κούπα γάλα

  • Εκτέλεση

    1. Χτυπάμε ζάχαρη, αυγά, βανίλια στο μίξερ πολύ καλά μέχρι να γίνουν σαν κρέμα, θα χρειαστεί πολύ χτύπημα.
    2. Σταματάμε το μίξερ και προσθέτουμε το γάλα και το αλεύρι εναλλάξ και λίγο λίγο. (Μπορεί να χρειαστεί να συμπληρώσετε αλεύρι. το μείγμα δεν το θέλουμε νερουλό, ας είναι λίγο σφιχτό.)
    3. Λαδώνουμε ή βουτυρώνουμε το ταψί ή την φόρμα μας και ρίχνουμε το μείγμα. (Στην περίπτωσή μου, το χώρισα κι όσο δεν χώρεσε στη φόρμα το έβαλα σε καλά λαδωμένο ταψί.) Αν σας εξυπηρετεί μπορείτε να χρησιμοποιήσετε λαδόκολλα.
    4. Ψήνουμε σε 175 βαθμούς στον αέρα για 30' περίπου. (Το ψήσιμο διαφέρει στους φούρνους, οπότε καλό είναι να έχουμε ση μισή ώρα να ρίξουμε μια ματιά. Όχι νωρίτερα για να μην κάτσει το (κέικ). Για να καταλάβουμε ότι ψήθηκε βυθίζουμε μια οδοντογλυφίδα κι αν βγει στεγνή είναι έτοιμο. (Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και μαχαίρι αλλά εγώ προτιμώ την οδοντογλυφίδα γιατί δεν αφήνει σημάδι.)
    5. ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Το αφήνουμε να κρυώσει καλά για να το βγάλουμε από το ταψί.
    6. Κατόπιν το χωρίζουμε με μεγάλο μαχαίρι στα επίπεδα που θέλουμε και στο πάχος που μας βολεύει.

    Ζαχαρόπαστα: 




  • 1/2 κιλό άχνη
  • 2 φακελάκια των 10 γρ. ζελατίνη
  • 1 κουταλιά γλυκερίνη
  • 1/4 κούπα γλυκόζη
  • 1/3 κούπα νερό 
  • 2 βανίλιες ή κάποια άλλη εσάνς

    Εκτέλεση

  • 1) Σ' ένα κατσαρολάκι διαλύουμε το νερό με τη ζελατίνη. Προσθέτουμε τη γλυκόζη και το βάζουμε στη φωτιά. Μόλις διαλυθεί βάζουμε την γλυκερίνη και το άρωμα και αποσύρουμε.
    2) Σε μια λεκανίτσα βάζουμε την άχνη κάνοντας μια λακκούβα.
    3) Ρίχνουμε τα υγρά και ανακατεύουμε, με κουτάλι στην αρχή για να μην καούμε. Συνεχίζουμε το ζύμωμα με τα χέρια. Φροντίζουμε να έχουμε κοντά μας κι άλλη άχνη, μήπως αρχίσει και κολλάει. 
    6) Κάνουμε μια μπάλα ή ένα μπαστούνι και τυλίγουμε με μεμβράνη ή βάζοντάς την σε σακουλίτσα μέχρι να την χρησιμοποιήσουμε.

    Λεπτομέρειες και φωτογραφίες.

    Μία δόση από το παντεσπάνι το έκανα σε φόρμα κλασική. Όσο έμεινε, το έψησα σε μια άλλη φόρμα, στυλ μικρό ταψάκι στο ίδιο όμως μέγεθος. Είναι η ίδια διάμετρος όπως τα έτοιμα που αγοράζουμε από το σούπερ.

    Στην ουσία είχα δηλαδή, ένα παντεσπάνι όπως το κέικ της φόρμας και μια φέτα σε διπλάσιο πάχος από του εμπορίου.

    Ενδεικτικές εικόνες γιατί δεν πρόλαβα να βγάλω τις δικές μου.


    Εδώ δυστυχώς δεν κατάφερα να έχω φωτό παρά μόνο τις δυο μεριές από το κέικ της φόρμα που έκοψα (είναι η επόμενη εικόνα) για να το προσαρμόσω στο υψηλότερο σημείο της τούρτας.


     Έφτιαξα σιροπάκι, το κλασικό, με ζάχαρη και νερό, έβρασα 3', έριξα και 2 κουταλάκια περίπου γρεναδίνη που την είχα ετοιμάσει την προηγούμενη ημέρα και ένα φακελάκι βανίλια το οποίο το έριξα στο κατσαρολάκι αφού κατέβασα από την φωτιά για να μην πάρει βράση. (Για όσους δεν το γνωρίζουν, η βανίλια όταν βράσει πικρίζει κάπως.)


    Δεν έβγαλα φωτογραφία τις κρέμες ζαχαροπλαστικής, έφτιαξα 2 έτοιμες βανίλια και μία σοκολάτα.
    Έφτιαξα σαντιγί με ελμόρ αλλά ΠΩΣ τα κατάφερα και μου βγήκε κάπως αραιή, οπότε χτύπησα και δύο πακέτα σε σκόνη πιο σφιχτή απ' ότι την χτυπάμε κανονικά  για να μπορέσω να χρησιμοποιήσω και την ατυχήσασα. χιχιχι

    Έβαλα πρώτη και δεύτερη στρώση το παντεσπάνι από το ταψάκι μιας που ήταν όλο επίπεδο και το χρειαζόμουν για να στηριχτούν καλύτερα τα πόδια της κούκλας.
    Μετά έστρωσα τα υπόλοιπα από το παντεσπάνι της φόρμας (που είχε από μόνο του τρύπα στο κέντρο οπότε δεν χρειάστηκε και να το κόψω) βάζοντας εναλλάξ σιρόπι σε κάθε επίπεδο και κρέμες εκτός από το τελευταίο.
    Εδώ βλέπετε τη φωτογραφία από το τελευταίο πριν τα 2 επίπεδα της κορυφής.


    Να και η κούκλα που διάλεξε το καμάρι μου!
    Ευτυχώς είναι μπαλαρίνα, έχει δικό της κορμάκι κι έτσι δεν χρειάζεται επιπλέον στόλισμα για μπούστο.


    Η κουκλίτσα μας έχει μπει στη θέση της, τα δύο επίπεδα πάνω τα πήρα στις άκρες γύρω-γύρω με το μαχαίρι για να τα στρογγυλέψω.
    Έβαλα μια λεπτή στρώση σαντιγί για να ακουμπήσει καλύτερα η ζαχαρόπαστα και στο ψυγείο για ένα βράδυ.


     Η κουκλίτσα μας ξύπνησε μαζί μ' εμάς κι έβαλε την φούστα από την ζαχαρόπαστα.
    Δεν την ήθελα τυλιγμένη όλη γιατί είχα σχέδιο στο μυαλό μου.
    Όταν άπλωσα την φούστα, έβρεξα λίγο τα χέρια μου (δεν είχα πινέλο) και την χάιδεψα απαλά, γυάλισε πολύ και διορθώθηκαν και κάποιες ατέλειες :-)


    Έφτιαξα λίγη πράσινη ζαχαρόπαστα και με κουπ έγραψα το όνομα της μικρούλας το οποίο το πέρασα μετά με το λεπτό κορνέ με σαντυγί.


    Έφτιαξα και 2 τριανταφυλλάκια και μερικά φυλλαράκια, βαρέθηκα για παραπάνω (είχα κουραστεί τόσο πολύ)


    Να την η τούρτα μας!!!!!!!!
    Τώρα έχω και παραγγελία από την ανιψιά μου που ξετρελάθηκε. (ΧΑΡΑ ΕΓΩΩΩΩΩ!!!!!!!!)








    Θάλεια Κουνούνη και Η Παναγία Των Δελφινιών


    Είναι από τις λίγες φορές, που κλείνοντας ένα βιβλίο, η γλώσσα μου δένεται κόμπο σε αντίθεση με την ψυχή και το μυαλό μου που χάριν στον εκάστοτε συγγραφέα, έχουν ανοίξει διάπλατα.
    Έχοντας διαβάσει τα άπαντα της Θάλειας Κουνούνη, το πρώτο που μπορώ να πω με το χέρι στην καρδιά είναι πως αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε για να γράφει. Γεννήθηκε για να μείνει στην ιστορία της Λογοτεχνίας.

    Δεν συνηθίζω να αναλύω την υπόθεση των βιβλίων που διαβάζω, φοβούμενη μην αποκαλύψω το οτιδήποτε που θα επηρεάσει την ανάγνωση όσων δεν το έχουν διαβάσει.
    Προτιμώ να μένω στα συναισθήματα που ένιωσα εγώ,στο τι αποκόμισα και τι κατάφερε ο συγγραφέας να δώσει με τα γραφόμενά του.
    Η Παναγία των Δελφινιών είναι από τα βιβλία που θέλουν τον χρόνο τους( η αλήθεια είναι ότι κράτησε περισσότερο απ' όσο περίμενα),είναι από τα βιβλία που απλόχερα ΔΙΝΟΥΝ εικόνες,συναισθήματα...είναι από τα βιβλία που γίνονται τροφή για σκέψεις. Κι αυτό για μένα είναι η μεγάλη επιτυχία στην Λογοτεχνία.
    Βρήκα σε πολλά σημεία εμένα, αναρωτήθηκα τι από αυτά που πιστεύω έχει βάση,σε τι οφείλω να ρίξω μια δεύτερη ματιά...αναρωτήθηκα πολλά γιατί αλλά βρήκα και πολλές απαντήσεις που περίτεχνα μου τις έδωσε μέσα από πλεγμένες λέξεις γιατί έτσι έπρεπε.
    Η Θάλεια Κουνούνη έγραψε ένα απίστευτο διαμάντι που ευχαρίστως θα το ξαναδιαβάσω.
    Θάλεια Κουνούνη ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ!
    Σ' ευχαριστώ για τις στιγμές μου που τις έκανες πολύτιμες.

    Συνέντευξη και κλήρωση στο koykidaki για το παραμύθι "Το αστέρι κι η ευχή"

    Ευχαριστώ πολύ την Τζένη Κουκίδου


    Μιλάμε για το παραμύθι μου "Το αστέρι κι η ευχή" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ανάσα!!!!

                       


    Οι εκδόσεις Ανάσα προσφέρουν ένα αντίτυπο από το παραμύθι σε έναν τυχερό αναγνώστη!

    Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους!!!


    Τα βιβλία μου


    Το αστέρι κι η ευχή Παραμύθι

    Για εσάς που έχετε παιδάκια (και για εσάς που θέλετε να κάνετε απλά ένα δωράκι σε κάποιο παιδάκι!) …. Δεχόμαστε προ παραγγελίες στοwww.ekdoseisanasa.gr ή στη σελίδα μας στο Facebook... ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΣΑ - ANASA PUBLICATIONS!!!
    Επίσης!!!Όσοι και όσες έχετε την ευγενή καλοσύνη και δεν σας κάνει κόπο... κάντε και ένα share...!!!!
    Σας ευχαριστούμε πολύ!!!







    Δώστε στα παιδιά σας τα φώτα σας με πράξεις, όχι μόνο με λόγια.

    -Αντράκι μου πάρε μαζί σου την αδερφή σου να την πας στο σχολείο.
    -Καρδούλα μου φεύγοντας για το σχολείο,πάρε να πετάξεις τα σκουπίδια.
    -Πριγκιπέσα μου,έστρωσες το κρεβάτι σου πριν φύγεις;
    -Ζουζουνάκι μου,μάζεψε τα παιχνίδια σου.
    Το πέμπτο είναι ακόμα μωρό αλλά θα έρθει κι η σειρά του :-) )

    Μια καθημερινότητα που δεν αλλάζει....

    Πέντε παιδιά.
    Το ακούνε και μένουν με το στόμα ανοιχτό οι περισσότεροι.
    Σαν αριθμό και μόνο, τον βλέπουν υπερβολικό.
    "Χαράς το κουράγιο σου" μου λένε...
    "Να σου δίνει δύναμη ο Θεός" μου λένε...

    (άκουσα και το θεϊκό "μα τι τα ήθελες τόσα" και μου 'ρθε να πέσω στα πατώματα η μάνα.
    Λες και θα δώσω λογαριασμό σε κανένα πόσα θα κάνω.Αν είναι να έρθει και έκτο,ε καλώς να ορίσει κι αυτό!!!!

    "Εμείς ένα έχουμε ή δύο...και τα 'χουμε παίξει"...
    Ναι βρε μανούλα με το ένα και τα δύο.
    Πως να μην τα παίξεις.Τα κάνεις όλα.Περνάνε όλα...κι όταν λέω όλα,το εννοώ,από τα χέρια σου.
    Και θα μου πεις...ε μα τι να κάνουν κι αυτά;
    Έχουν σχολείο,φροντιστήρια,δραστηριότητες,να μην βγουν και λίγο να παίξουν;Να τα σκλαβώσουμε κι εμείς μέσα να μας βοηθάνε;
    Εμείς είμαστε υπεύθυνοι κι οι ενήλικες,ας τα βγάλουμε πέρα κι όπως στρώσαμε να κοιμηθούμε.Οικογένεια δεν θέλαμε;
    Τι να κάνουν εκείνα;Πλυντήριο θα μας βάλουνε;
    Όχι βρε μανούλα,άστα μόνο να λερώνουν και μέχρι να μεγαλώσουν θα έχουν βγει ρούχα μιας χρήσεως.
    Τι να κάνουν εκείνα;Να σκουπίσουν,σφουγγαρίσουν,ξεσκονίσουν,να βάλουν σίδερο,να κάνουν τζάμια;
    Όχι βρε μανούλα,άστα να τα βρίσκουν έτοιμα.Μέχρι να μεγαλώσουν θα έχει ανακαλυφθεί το μαγικό ραβδάκι που τα κάνει όλα αόρατα.

    Όχι!!!!!
    Διαφωνώ!!!
    Καθέτως!!!
    Οριζοντίως!!!
    Πλαγίως και διαγωνίως...ουφ....

    Δεν μπορώ να τα ακούω αυτά...
    Γκρινιάζουν οι μανούλες,γιατί δεν έχουν χρόνο ούτε να κοιταχτούν στον καθρέφτη.
    Γκρινιάζουν οι μανούλες γιατί δεν τους μένει χρόνος να πιουν ένα καφέ της προκοπής με την ησυχία τους. 'Η χυμένο θα τον πιούν ή στο πόδι.

    Πόσο άδικο είναι όμως για τα παιδιά μας να έχουμε την απαίτηση να μάθουν Ιστορία,Γεωγραφία,Μαθηματικά κτλ και από ζωή να 'ναι στραβάδια.

    Πόσο άδικο είναι για τα παιδιά μας να έχουμε την απαίτηση να διαβάζουν σωστά,να μάθουν και να βγάλουν καλούς βαθμούς κι όταν θα έρθει η ώρα να βγουν μόνα στη ζωή να πέσουν στα βαθιά.

    Πόσο άδικο είναι να τα στέλνουμε σε πνιγμό αφού δεν τους μάθαμε κολύμπι.

    Καλά,μη με φάτε.Δεν είπα ότι θα καταστραφούν.
    Αλλά εσείς βρε μανούλες,που τα κάνετε όλα μόνες γιατί φέρνετε την καταστροφή;
    Τώρα θα μου πεις...γυναικείο αναφέρετο δικαίωμα είναι η γκρίνια κι εσύ κυρά μου θα έπρεπε να το γνωρίζεις καλά.
    Ναι,το γνωρίζω και συμπάσχω.
    Κι εγώ γκρινιάρα είμαι κι αυτό είναι και το όνομά μου στο σπίτι.
    Έτερον.
    Είμαι σε άλλα πράγματα εγώ :-)

    Τα παιδάκια μας όμως...αυτά τα πλάσματα που έχουν ανάγκη εκτός την παρουσία μας στη ζωή τους, έχουν ανάγκη στην απουσία μας, να είναι ικανά για πολλά.
    Να μην δειλιάσουν,να μην φοβηθούν,να μην ψάχνουν βοήθεια.
    Να μην τα βλέπουν βουνό μπροστά τους.Ότι κι αν τους τύχει.
    Η ζωή είναι απρόβλεπτη.
    Το μέλλον δεν έρχεται πάντα όπως το σχεδιάζουμε για αυτά.

    Γι αυτό μανούλες...με όση αγάπη έχω μέσα μου,σας λέω...
    Γίνεται για τα παιδιά σας δασκάλες.
    Δώστε στα παιδιά σας τα φώτα σας με πράξεις, όχι μόνο με λόγια.
    Κάντε τα υπεύθυνα και ανεξάρτητα όσο κι αν δυσανασχετούν,όσο κι αν βαριούνται,όσο κι αν γκρινιάζουν.

    Και ναι...έτσι το βίωσα κι εγώ.
    Γκρίνιαζα στη μανούλα μου γιατί έκανα πολλά κι από πολύ μικρή ηλικία.
    της μούτρωνα γιατί έβαζε στους ώμους μου υποχρεώσεις κι ευθύνες που δεν ήταν δικές μου.

    Γι αυτό ευγνωμονώ την  ΜΑΝΑ μου κι ας δυσανασχετούσα "τότε"...γιατί ποτέ μου δεν τρόμαξα,δεν δείλιασα...δεν...δεν...δεν...κι ελπίζω να έρθει η μέρα που και τα δικά μου παιδιά θα πιάνουν την πέτρα και θα την στύβουν και δεν θα ψάχνουν βράχο να κρυφτούν...
    Τα παιδιά μας τα αγαπάμε.Κι ακριβώς γι αυτό το λόγο πρέπει να τα βοηθήσουμε να μάθουν πως να πετάνε.
    Δεν μειώνεται η αγάπη μας αν τα μάθουμε τόσα κι άλλα τόσα...μειώνεται μόνο αν τους στερήσουμε την ίδια την αγάπη...
    Το μεγαλύτερο σχολείο είναι η ζωή και ο καλύτερος δάσκαλος ο γονιός... (έπρεπε να γίνω η ίδια γονιός για να το κατανοήσω και να το βιώσω στο πετσί μου...)

    Με όλη μου την αγάπη σαν μάνα προς μάνα....


    (Αφορμή σχόλιο-απάντηση μιας μάνας σε μια άλλη)
    Πόσο συμφωνώ....

    Εύκολο γιαουρτογλυκό

    Ένα υπέροχο γιαουρτογλυκό που λάτρεψαν τα πιτσιρίκια...μικρά και μεγάλα.
    Κυριολεκτικά το τσάκισαν!!!!


    Και το δικό μου


    Μάνα.....!!!

    Μάνα.
    Λέξη ολάκερη που από μόνη της γίνεται τραγούδι.
    Μάνα.
    Λέξη δύναμης μέσα σε μόνο τέσσερα γράμματα.
    Μάνα.
    Γιορτάζει η μάνα. Έτσι λένε…
    Για μένα μάνα σημαίνει «γιορτάζουν τα παιδιά». Κάθε παιδί, κάθε αγγελούδι που ήρθε να φυσήξει ζωή στη ζωή μιας γυναίκας και να την κάνει… ΜΑΝΑ…
    Αχ, μάνα. Τι λέξη…!
    Που την ακούς ολημερίς αδιάκοπα… κι ακούραστα ηχεί στ’ αυτιά σου… ύμνος.
    Μ’ ακούς παιδί (μου);
    Εσύ γιορτάζεις σήμερα. Εσύ, που εμένα αξίωσες να έχω την τιμή, την ευλογία να σ’ ακούω κάθε στιγμή να με λες… ΜΑΝΑ…
    Ναι, εγώ η μάνα τα λέω αυτά. Εγώ η μάνα, η άβαφτη. Η ατημέλητη, που δεν φορώ γοβάκια σταχτοπούτας. Εγώ η ενήλικας που γίνομαι παιδί μαζί σου. Κι ας με κοροϊδεύουν που χαχανίζω σαν χαμίνι. Που κάνω σκανταλιά την σκανταλιά σου. Κι ας με κοιτάνε με μισό μάτι που σε… κακομαθαίνω… παιδί του σήμερα. Που όλο «πρέπει» μου λένε να σου βάζω.
    Μα… εγώ σου βάζω σύννεφο. Ν’ ανεβείς και να ταξιδέψεις κι ας είναι επικίνδυνο. Κι ας μου λένε να σε μάθω να πατείς σταθερά στα πόδια σου. Ομπρέλα γίνομαι να μην σου κάψει τα φτερά ο ήλιος. Να μη σε πιάσει η βροχή. Ποιος θα σου μάθει –αν όχι εγώ- να πετάς; Πουλί περήφανο, στητό… οοοόχι. Εγώ θα σου μάθω πώς να βάνεις στα φτερά σου τσιρότο όταν στα λαβώνουν οι… σκοπευτές του «πρέπει».
    Εγώ η μάνα-ενήλικας, που δεν λέει να… μεγαλώσει…
    Σ’ εσένα λέω χρόνια πολλά, χρόνια καλά. Σ’ εσένα παιδί μου.
    Γεύσου. Απόλαυσε. Ονειρέψου. Εγώ μόνο έτσι παίρνω ζωή από σένα… ζωή…!
    Αφού χωρίς εσένα δεν θα ήμουν μάνα, τι θένε και μου λένε χρόνια πολλά εμένα; Εσένα πρέπουν. Εσένα αξίζουν…
    Μάνα με το ένα, με τα δύο, με τα… πέντε (καλή ώρα) παιδιά. Που όσα και να ‘χει η κάθε μία, μ’ όποιο τρόπο κι αν τ’ απέκτησε κι ας μην είναι “κτήμα” της… τραγούδι κάνει τις στιγμές για να σας νανουρίσει. Ανοίγει το παραθύρι να μπει η πούλια κι αυγερινός. Να γενεί παραμύθι το όνειρο.  Σ’ εσένα γιέ μου, πρίγκιπας να ‘σαι με σπαθί που δεν θα κόβει σώμα μα… θ’ αστράφτει στο φως του φεγγαριού και θα κυνηγά τη ζωή. Σ’ εσένα κόρη μου, νεράιδα με φεγγαρόσκονη να λούζεσαι και να καθρεφτίζεσαι στη λίμνη των ονείρων.
    Πόσο ρομαντική μάνα Θεέ μου… πόσο… αλούτερη…
    Πεζή δεν περπατώ ρε σεις εγώ… για κάθε παιδί το λέω… όχι μόνο για τα δικά (μου)… πεινά το σώμα… μα… να πεινά κι η ψυχή; Πολύ πάει και δεν το μπορώ. Δεν το βαστά η δική μου η ψυχή να αφήσω νηστικά τα όνειρα των παιδιών…
    Πες τε με τρελή κι αλλοπαρμένη. Πρώτη φορά θα ‘ ναι άλλωστε;
    Για μένα μάνα αυτό είναι. Η ξενοιασιά που αγκομαχά να νικήσει τη λογική σου. Αυτή τη λογική που έκανε τόσα παιδιά να πεινάσουν. Να στερηθούν.
    Μάνα.
    Θα μπορούσα να μιλάω, να γράφω, να τραγουδάω ώρες… μέρες… χρόνια, για τη ΜΑΝΑ… κι η μόνη λέξη που θα λέω να ‘ναι ΠΑΙΔΙ…
    Χρόνια σου πολλά παιδί μου, αγγελούδι μου… που μ’ αξίωσες να είμαι ΜΑΝΑ…

    Σήμερα θα πω τις λέξεις αυτές εγώ… σήμερα πριν έρθει η τυποποιημένη ημερομηνία. Σήμερα που είναι σαν κάθε μέρα... Σήμερα που ηχεί ακόμα το χθεσινό το αθώο σ’ αγαπώ σας καθώς σας χάιδευα τα μαλλιά για να κοιμηθείτε… πριν σας το πουν οι δάσκαλοι πως… την Κυριακή γιορτάζει η μανούλα…. Όπως κι εσύ μικρέ μου (Μάριέ μου) μου έφερες λουλούδια (κλεμμένα που τόσο μ’ αρέσουν έτσι) πριν 3 μέρες και δεν περίμενες να ‘ρθει η… συγκεκριμένη μέρα…
    ΜΑΝΑ=……………………………………………………….. (ατέλειωτες οι λέξεις)… (δικές σας)



    Παρουσίαση "Η πεταλούδα της νύχτας" 31-4-2014 στον Κορυδαλλό

    Στην παρουσίαση που πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη Κορυδαλλού στις 31-4-2014


    Η χθεσινή βραδιά έγινε, ακόμα μία φορά, μια μεγάλη αγκαλιά ανθρωπιάς. Η Μάγδα μας (είναι η Μάγδα όλων ΜΑΣ,έτσι μου είπαν και χαίρομαι γι αυτό) αποδείχτηκε μεγάλη δύναμη ένωσης συνειδήσεων, απόψεων, προβληματισμών, συναισθημάτων...
    Ναι, άλλη μια φορά η παρουσίαση μετατράπηκε σ' ένα διάλογο, ατέλειωτο με πολλά ερωτήματα, με φόβους ζωής για τα παιδιά μας και τα παιδιά όλου του κόσμου που ένας ένας βρήκαν την απάντηση και τη λύση του. Άλλη μια φορά η μεγάλη απάντηση είναι μία. Εμείς είμαστε η λύση αυτού του μεγάλου προβλήματος. Σαν γονείς, σαν πολίτες, σαν εκπαιδευτικοί, σαν κρατικοί φορείς. Ο καθένας από εμάς (τους ενήλικες) έχει να βάλει ένα μικρό λιθαράκι, μα τόσο πολύτιμο και να φτιάξει μια σταθερή βάση για ένα υγιές αύριο των παιδιών μας. Η αγάπη όπως πολύ σωστά ειπώθηκε είναι ένας σημαντικός παράγοντας αλλά δεν φτάνει μόνο αυτή.
    Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου....
    Τον Σύλλογος Κρητών Αιγάλεω, η στήριξη, η αγάπη του, η αγκαλιά του είναι σημαντική σε μια τόσο δύσκολη εποχή.Σας ευχαριστώ έναν έναν κι όλους μαζί τα μέλη του συλλόγου.Είστε υπέροχοι άνθρωποι κι εγώ τυχερή που βρέθηκα ανάμεσά σας.
    Ευχαριστώ πολύ τον Δήμο Κορυδαλλού που με αγάπη μας παραχώρησε την αίθουσα Πλειάδες και ιδιαίτερα την κυρία (αγαπημένη) Ελένη Λιντζαροπούλου για την γλυκύτητα που με αγκάλιασε και βοήθησε για όλο αυτό που πραγματοποιήθηκε χθες.
    Τον ψυχολόγο κ.Στέφανο Αλεβίζο από το Χαμόγελο του Παιδιού που με μεγάλη τρυφερότητα και αμεσότητα όχι μόνο αγκάλιασε αλλά αγάπησε τη Μάγδα και την κάθε "Μάγδα" που κρύβεται πίσω από αυτό το "πρόσωπο"... Η ενημέρωσή του σημαντική όπως και οι πράξεις του. Ο γιος μου τον θαυμάζει μιας και τον γνωρίζει αφού ο κύριος Αλεβίζος δεν χάνει ευκαιρία να βρεθεί κοντά στα παιδιά και να τους μιλήσει για τη προστασία τους.
    Ευχαριστώ τους γιους μου...ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ... ήταν κοντά μου χθες, συνειδητοποιημένοι μικροί άνθρωποι (ηλικιακά), που μπόρεσαν να κατανοήσουν την ουσία του προβλήματος και να γίνουν μέρος της συζήτησης με συγκινητικές διαπιστώσεις-επισημάνσεις. Γιάννης Παπαδάκης Vikos Pap είστε τα μικρά μου πολύτιμα διαμάντια και σας ευχαριστώ που είστε αυτοί που είστε. Σας αγαπώ, μοναδικά,ουσιαστικά και με πάθος,είστε η ανάσα μου, η ζωή μου....!
    Ακόμα μια φορά όλη την αγάπη και τα ευχαριστώ μου στον άντρα της ζωής μου που ήταν δίπλα μου. Γεώργιος Σαμαρτζής χωρίς εσένα, την υπομονή και την πολύτιμη βοήθειά σου δεν θα είχα καταφέρει να συλλέξω όλες αυτές τις πληροφορίες που έδωσαν αυτό το αποτέλεσμα.Σ' ευχαριστώ,σ' αγαπώ....!
    Ευχαριστώ πολύ την συγγραφέα-δικηγόρο-αδερφή Anastasia Kalliontzi A που ακόμα μια φορά ήταν δίπλα μου. Με την φωνή της να μας κάνει να ανατριχιάζουμε σύγκορμοι με την αφήγηση της και όχι μόνο.Σ' αγαπάω πολύ και σ' ευχαριστώ άλλο τόσο!
    Την ποιήτρια και φίλη καρδιάς Margarita Arvaniti που είναι δίπλα σ' εμένα και τη Μάγδα από την αρχή. Ο λόγος της αποτελεί κάθε φορά το ξεκίνημα για πολύωρη και αναλυτική διείσδυση στη ρίζα του προβλήματος. Μαργαρίτα μου όσα ευχαριστώ και να σου πω πάλι λίγα θα είναι,με συγχωρείς που δεν βρίσκω σημαντικότερη λέξη :-)
    Ευχαριστώ τον Δήμαρχο Αιγάλεω κ. Χρήστο Καρδαρά και τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Αιγάλεω που μας τίμησαν με την παρουσία τους!Την κυρία Ντίνα Καλλιοντζή από τον Σύλλογο Μικρασιατών.
    Συγχωρέστε με αν ξέχασα κάποιον... η αγκαλιά ήταν μεγάλη και η συγκίνηση μεγαλύτερη.
    Ευχαριστώ πολύ όλους τους φίλους, νέους και παλιούς που με τίμησαν με την παρουσία τους συμμετέχοντας ενεργά.
    Η εκτίμησή μου απεριόριστη.
    Απλά κι ανθρώπινα σας ευχαριστώ!























    Παρουσίαση του βιβλίου μου "Η πεταλούδα της νύχτας"


    Σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του βιβλίου

    της Ειρήνης Φραγκάκη "Η πεταλούδα της νύχτας"
    από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία
    που θα πραγματοποιηθεί
    στις 31 Μαρτίου 2014
    και ώρα 19:00
    στο Πνευματικό Κέντρο Κορυδαλλού «Μελίνα Μερκούρη»,
    Αίθουσα Πλειάδες
    Λαμπράκη Γρηγορίου & Καριτένης, Κορυδαλλός, 18120, ΑΤΤΙΚΗΣ
    Με τη στήριξη του Συλλόγου Κρητών Αιγάλεω
    Προλογίζει η Μαργαρίτα Αρβανίτη - Ποιήτρια/Ραδιοφωνική Παραγωγός
    Αποσπάσματα θα διαβάσει η συγγραφέας Αναστασία Καλλιοντζή