Σητεία μου, χώμα λατρεμένο, γη μου πολύτιμη....

Πόση ομορφιά χώρεσες, Θέ μου, σε μια λέξη. Σ' έναν τόπο.

Σητεία!

Τόπος ευλογημένος!

Γη που όταν πατήσεις τα χώματά της, θαρρείς και γίνεσαι ένα με δαύτη.

Θάλασσα που λαχταράς να γενείς δελφίνι και να την αρμενίσεις απ' άκρη σ' άκρη.

Ουρανός που δε θες να τον αποχωριστείς μα να χαθείς πεθυμάς στο γαλανό του.

Αγαπημένη Στεία μου, δε θα κουραστώ ποτέ να μιλάω, να γράφω για σένα... δε θα κουραστώ ποτέ να νιώθω ότι στα χώματά σου, μου "οφείλω" να γυρίσω....

Ένας τόπος που γεννά την έμπνευση στις ψυχές όσων γεννήθηκαν και πήραν την πρώτη τους ανάσα στα σπλάχνα σου!

Μαντινάδες σε κάνουμε, τραγούδι κι εικόνες
για να μείνει αξέχαστο

στους αιώνες των αιώνων το όνομά σου....

Σοκάκια βγάνουν στο γιαλό

στου κύματος την άκρη

aπού πατείς και αφήνεται

τ’ αχνάρι σου σα δάκρυ.

Στεία πλανεύτρα έμορφη,

Στεία ομορφογέννα

κυλάς και δίνεις τη ζωή

στσι φλέβες μας σαν αίμα.

Ποιος είν' αυτός που πάτησε το πόδι του στην Σητεία και δεν έφυγε με βαριά καρδιά;

Ποιος είν' αυτός που δεν την απολαμβάνει αχόρταγα κι ας τη ζει κάθε μέρα;

Έχει στολίδι της το Κάστρο, την Καζάρμα, το ενετικό φρούριο που αρχοντικά κι επιβλητικά στέκει τόσους αιώνες ακοίμητος φρουρός να θυμίζει στις ψυχές μας την περήφανη ιστορία της Σητείας. Ένα κτίριο που γίνεται από μόνο του το μέσον για να σε μεταφέρει σε αλλοτινές εποχές. Ένας υπέροχος, μοναδικός διακτινισμός που συμβαίνει με την πρώτη ματιά εκεί που δεν το περιμένεις.

Ένας τόπος που γέννησε Μεγάλους και τρανούς Λογοτέχνες, ποιητές, μουσικούς...

Ο τόπος που γεννήθηκε ο ξακουστός ποιητής ως στα πέρατα της γης, ο Βιτσέντζος Κορνάρος.

Κι όπως γράφει και στον Ερωτόκριτο:

Στη Στείαν εγεννήθηκε,

στη Στείαν ενεθράφη,

εκεί 'καμε κι εκόπιασεν

ετούτα που σας γράφει.

Είναι περήφανη για τον  Μύσωνα,

έναν από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας.

Κάντε τις βόλτες σας στα πλακόστρωτα δρομάκια της και ακούστε να ηχούν στ’ αυτιά σας ήχοι μιας άλλη εποχής. Κλείστε τα μάτια κι αφουγκραστείτε τα πατήματα των προγόνων μας.

Απλώστε το βλέμμα σας στο καταγάλανο σεντόνι που απλώνεται στα δαντελοπλεγμένα ακρογιάλια της.

Κατεβείτε στο λιμάνι της, περπατήστε τους περίτεχνα και με ψυχή πετροφτιαγμένους δρόμους της και αφήστε τη δική σας, να ταξιδέψει αφήνοντας τη ματιά σας να χαθεί στην ομορφιά που μέσα από την απλότητά της η Σητεία, μας φέρνει στο νου εικόνες ενός τοπίου που θυμίζει ΜΟΝΟ Ελλάδα.

Απολαύστε τον καφέ, το ποτό και τη ρακί σας στον κόλπο της, πλάι στα ψαροκάικα που περικλείνει όλη τη ζεστασιά του κόσμου και δώστε στην ψυχή σας την ευκαιρία να γεμίσει ηρεμία και γαλήνη.

Μαγευτείτε με τα χρώματά της και φτιάξτε αναμνήσεις για μια ολόκληρη ζωή, αξέχαστες, σπουδαίες, παραμυθένιες μα ζωντανές.

Ενημερωθείτε εδώ για το γεωλογικό πάρκο Σητείας

και κάντε τις εξορμήσεις σας αξέχαστες!

Τόπος περήφανος για την ιστορία της

και με την αρχαία ονομασία της, να ηχεί ακόμα και σήμερα

στ’ αυτιά όλων σαν τραγούδι.

Ήτις ή Ητεία, Ηταία, Ήτιδα.

Επισκεφθείτε το αρχαιολογικό μουσείο μας

καθώς επίσης και

το Λαογραφικό μουσείο Σητείας

Αντάμα με τη θάλασσα

και τ’ έμορφο το Κάστρο

που αρχοντικά σα στέκεται

θυμίζει λαμπρό άστρο.

Κολυμπήστε στα καταγάλανα νερά της παραλίας της Σητείας μέχρι το μοναδικό στην Ευρώπη φοινικόδασός της, το Βάϊ.

Γιατί, ναι... δικό μας είναι. Μας το χάρισε ο Θεός μαζί με την υπόλοιπη ομορφιά.... κι ας σκοτώνονται τόσοι και τόσοι ότι τους ανήκει. Τα όμορφα και τα μοναδικά, πολλοί τα διεκδικούν μα δεν μπορούν να τα έχουν.

Και μην παραλείψετε να πάτε στο Παλαίκαστρο, στη Ζάκρο, στη Χιόνα, στην πανέμορφη Τέντα, το στενότερο κομμάτι γης που ενώνει το Κρητικό με το Λιβυκό πέλαγος.

Κάντε μια στάση στη Μονή Τοπλού, θα μαγευτείτε, να είστε σίγουροι.

Βόλτα από Βάι, Σητεία!

Σητεία-Δάφνη

Αύγουστος 2016

Υπάρχουν άνθρωποι στον τόπο μου που είναι μερακλήδες, έχουν φαντασία και μεράκι. Έχουν τσαμπουκά και κόντρα στις δυσκολίες των καιρών καταφέρνουν να διοργανώνουν τις πιο όμορφες εκδηλώσεις.

Πιο γνωστά, τα Κορνάρεια.

Χρόνια ολάκερα παρέα με τον πατέρα μου και τ' αδέρφια μου, τ' απολαμβάναμε από το καλύτερο πόστο. Γιορτή που θα σου δώσει απλόχερα θεατρικά, μουσική και  χορευτικά αλλά και εκθέσεις διαφόρων μορφής τέχνης.

Ναι, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι σε αυτήν την άκρη της Ελλάδας, που έχουν το φως μέσα τους και μέσα από την δική τους δύναμη το μεταδίδουν με αγάπη!!

Άθρωποι φιλόξενοι που θα σας τρατάρουν αγάπη κι αγκαλιά, έναν καλό λόγο νέκταρ κι αμβροσία.

Γευθείτε όσο θα βρίσκεστε στο πανέμορφο αυτό μέρος τα καλιτσούνια, τα ξεροτήγανα, τα προζυμένια κουλουράκια και τη μοναδική Στειακή ρακή με τους παραδοσιακούς μεζέδες. Χοχλιούς, οματιές και τόσα άλλα μοναδικά.

Στεία σα 'ρθω, το χώμα σου

θέλω να το φιλήσω

τα όνειρα απού 'καμα

στσ’ αγκάλες σου ν’ αφήσω.

Ευχαριστώ πολύ όσους μου έδωσαν την άδεια να αναρτήσω τις φωτογραφίες τους.

Κάποιες άλλες είναι δικές μου αλλά και από αναζήτηση στο διαδίκτυο.

Κάθε φορά θα προστίθενται και άλλες φωτογραφίες.

Όποιος θέλει να ανεβάσω και τις δικές του δεν έχει παρά να επικοινωνήσει μαζί μου.

Με αγάπη και σεβασμό
στον τόπο που με ανέθρεψε

Ειρήνη Φραγκάκη

Μαντινάδες - Κείμενο (c) Ειρήνη Φραγκάκη

Απαγορεύεται οποιαδήποτε αναφορά - εκμετάλλευση χωρίς την τοποθέτηση του ονόματός μου.

Ο θησαυρός μου...

Θέλω...
Θέλω ν' ανταμώσω ένα ουράνιο τόξο,να βρω τον θησαυρό στην άκρη του.Να 'χει το καλάθι μέσα του αλήθεια,ευγένεια,κατανόηση...αυτό είναι το χρυσάφι που θέλω να βρίσκω...μετά όλα γεμίζουν φως...αγάπη...καθαρότητα...
Ε, δεν είναι αρκετός ένας τέτοιος θησαυρός;

Ανάμνηση

Πόση ανάμνηση μπορεί να μείνει από ένα σήμερα που γίνεται χθες;
Πόση μνήμη μπορεί να χωρέσει σε ένα παρελθόν που καρφώνεται βίαια στη λήθη;
Ένα χέρι δειλό, που απλώνει δίχτυα να πιαστεί το όνειρο, να μην του ξεφύγει σαν λαχταρά να το γευτεί.
Να σφραγιστεί, να μην δραπετεύσει το άτιμο από τις χαραμάδες του κρυμμένου νου που παραφυλάει.
Να βάλει κλειδαριά πασχίζει το δόλιο και δειλό χέρι για να φυλακίσει το απλό, όμως ανέγγιχτο αύριο...
Κι έτσι μες στα πολύχρωμα φωτάκια, μέσα στις μυρουδιές που με πάνε πίσω,σ' αυτό το κάποτε που δεν ήθελα ν' αποχωριστώ, αφήνω τη λογική ν' ανταμώσει με την καρδιά...εκεί βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη μάχη....

Να.Όχι, αν.....Να το προτιμάς το Να....

Μέρες...
Στιγμές...
Μικρά κομμάτια ζωής που ενώνοντάς τα γίνονται αναμνήσεις...
Χρόνια...
Μήνες...
Που περνάνε κι αν ΕΣΥ ΔΕΝ κάνεις κάτι να τα γεμίσεις μην περιμένεις να το κάνει κάποιος άλλος για σένα...
ΜΗΝ αφήνεις να περνάει ο χρόνος αναλώνοντάς τον σε πολύ σκέψη γι αυτά που θες να κάνεις... θα τα χάσεις στο τέλος και θα φταις μόνο ΕΣΥ...
Μην προσέξεις...
Μην κοιτάς γύρω σου τι κάνουν οι άλλοι...
Μην αναρωτιέσαι....ΑΝ....
ΝΑ κάνεις...ΝΑ ποθείς... Να μπορείς... μα.... κι αν δεν μπορείς, φτάνει που το ήθελες, το προσπάθησες... δεν έχει πάντα σημασία η... νίκη, όπως την ξέρουν οι πολλοί....
Γιατί... νίκη είναι και η προσπάθεια πραγματοποίησης των ονείρων, των θέλω σου...
Μην βάζεις όρια στα θέλω σου φίλε μου. Έχεις δικές σου πλάτες ν' αντέξουν κι αν το θελήσεις, ΝΑΙ, θ' αντέξουν, πολύ περισσότερο απ' ότι περίμενες.
Έχεις θέληση; Έχεις αντοχές; ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ. Κάνε τα όνειρά σου αληθινά και μην προσπαθείς να βρεις σανίδα, αποκούμπι. Μόνο τότε θα είσαι ευχαριστημένος με ΕΣΕΝΑ.
Πόσο δύσκολο είναι να το περάσεις όλο αυτό από την φιλοσοφία στην πράξη. Χμ, δύσκολο. Ναι.
Ναι βρε φίλε, δύσκολη είναι κι η ζωή αλλά μην περιμένεις να την αρπάξεις απ' τα μαλλιά, θέλει γλύκες η ζωή, θέλει καλόπιασμα, θηλυκό γαρ. Άπλωσέ της το χέρι σου και άσε την να σε οδηγήσει στα μονοπάτια που δεν διάβηκες ποτέ ως τώρα.
ΝΑ ονειρεύεσαι λοιπόν, ΝΑ μην τα παρατάς, Να προσπαθείς.

Γιατί.....
Μέρες είναι...
Στιγμές...
Χρόνια...
Μήνες...
Και κυλάνε σαν το νερό τα άτιμα...

Ειρήνη Φραγκάκη

Όνειρα,μην τα εγκαταλείπετε.....

Χαμογελάμε.....

Χαμογελάμε στη ζωή για να την καλοπιάσουμε.......

Βγαίνουν οι μάσκες πιο εύκολα για να κυκλοφορήσουν τις γιορτές. Μαζί με τα στολισμένα δέντρα, μαζί με τα μακιγιαρισμένα πρόσωπα.

Έσβησαν τα φωτάκια.
Έσβησαν κι απόμεινε σιωπή και σκοτάδι.
Πολύτιμα..πόσο πολύτιμα και τα δύο.
Στρογγυλοκάθισα μπροστά στο νεκρό δέντρο κι έκλαψα.
Για όσα, για τόσα που χάθηκαν μαζί του.
Κι ευχήθηκα να μην…. ξαναευχηθώ αφού οι ευχές δεν φεύγουν για ‘κει που τις στέλνω παρά μένουν κλεισμένες μέσα στα άδεια στολισμένα και πολύχρωμα κουτάκια κάτω από το δέντρο. Ψεύτικα όπως ψεύτικες είναι κι οι ελπίδες που έβλεπα να πεθαίνουν μαζί με το τρελό φως που τρεμόπαιζε τόσες μέρες.
Βρήκα –δε λέω- 2,3 αληθινά χαμόγελα… μα ήταν πολύ λίγα σε σύγκριση με τα τόσα πρόσωπα που αντίκρισα.
Βγαίνουν οι μάσκες πιο εύκολα για να κυκλοφορήσουν τις γιορτές. Μαζί με τα στολισμένα δέντρα, μαζί με τα μακιγιαρισμένα πρόσωπα.
Κι εγώ φοβάμαι πως το μόνο φως που θα έρθει πάλι θα είναι αυτό που θα βάζω εγώ στο ψεύτικο, νεκρό δέντρο μου. Στο παραθύρι για να δείχνει το σπίτι φωτεινό και γιορτινό –αφού το φαίνεσθε- είναι αυτό που έχει «αξία.
Ναι, εγώ φοβάμαι πώς οι ψυχές των ανθρώπων ντύνονται πιο εύκολα με ενδυμασίες χαρωπές -, αγορασμένες από παζάρια, φθηνά υφάσματα και στενά παπούτσια όσο στενή έχει γίνει κι η θηλιά που έβαλαν σε λαιμό και παντελόνι. Κι ας προτιμώ τα αέρινα ρούχα, αυτά που κοιτώντας τα σε κάνουν να φαντάζεσαι φτερά στην πλάτη αυτού που τα φορεί. Πόσο τυχεροί είναι αυτοί που ντύνονται αέρινα. Που δεν φορούν στενά παπούτσια. Που στενός κορσές δεν τους έκοψε την ανάσα.
Πάω να βγάλω τις κούτες, αυτές που θα κρύψουν τα φωτάκια, που θα θάψουν για άλλη μια φορά το νεκρό δέντρο.
Όχι, δεν ανυπομονώ να του ξαναδώσω φως αφού δεν μπορώ να του δώσω….ΖΩΗ….
Ε.Φ.

Χειροποίητα κοσμήματα

Τα 4 χειροποίητα κοσμήματα σε τιμή που θα σας ενθουσιάσει!

Τα κομμάτια είναι μοναδικά το κάθε ένα.
Κοσμήματα με υλικά διαχρονικά και πάντα στη μόδα!
Κοσμήματα για όλα τα γούστα και όλες τις ηλικίες!
Σύρμα,ύφασμα,δαντέλα,υγρό γυαλί,χάντρες,πέρλες και διάφορες πέτρες!!
Αν παρόλ' αυτά σας αρέσει κάποιο που έχει ήδη φύγει, ζητήστε και θα σας φτιάξω κάτι παρόμοιο.

Τα χειροποίητα κοσμήματα εδώ

«Είσαι μαμά στο σπίτι? Μα ΤΙ κάνεις όλη μέρα?»

Ένα μικρό απόσπασμα από το άρθρο που οφείλω να ομολογήσω ότι με συγκίνησε πολύ περισσότερο μιας και το έγραψε ένας σύζυγος. Δύσκολο να τους βρεις εκείνους που εκτιμούν και σέβονται αυτό το δύσκολο κομμάτι στη ζωή μιας γυναίκας που αποφασίζει να μείνει σπίτι και να μεγαλώσει τα παιδιά της. Εκείνης που δεν θα συνεισφέρει οικονομικά μα θα δώσει την ψυχή της για να μεγαλώσει όσο γίνεται καλύτερα, παιδιά που θα βγαίνοντας στην κοινωνία ως ενήλικες θα μπορούν να καταφέρουν να παραμείνουν άνθρωποι, συν τοις άλλοις.

Ναι, η γυναίκα μου είναι ΑΠΛΑ μαμά. ΑΠΛΑ. Φέρνει ΑΠΛΑ την ζωή στο σύμπαν, και ΑΠΛΑ αναθρέφει, πλάθει και μεγαλώνει αυτή τη ζωή. ΑΠΛΑ μανατζάρει και κουμαντάρει και συντηρεί της δουλειές του σπιτικού μας, καθώς ταυτόχρονα φροντίζει τα παιδιά τα οποία ΑΠΛΑ βασίζονται για τα πάντα σ’ αυτήν. ΑΠΛΑ διδάσκει στα δίδυμά μας πώς να είναι ανθρώπινα πλάσματα και καθώς θα μεγαλώνουν ΑΠΛΑ θα τα προπονεί για όλα.  Από θέματα ηθικής μέχρι καλούς τρόπους, από την Αλφαβήτα μέχρι την υγιεινή τους, κλπ. Είναι ΑΠΛΑ  τα πνευματικά μου θεμέλια και ο βράχος πάνω στον οποίο έχει χτιστεί η οικογένειά μας. Είναι ΑΠΛΑ τα πάντα για τους πάντες. Και η κοινωνία ΑΠΛΑ θα καταγκρεμιζόταν  αν αυτή και οι υπόλοιπες συμμαμάδες της, αποτύχαιναν σε οποιοδήποτε από αυτά που υπογράμμισα πιο πάνω.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο εδώ

Κουκλότουρτα Ειρήνης

Τι είναι αυτό το καινούριο κι όλα τα κοριτσάκια τρελαίνονται για τούρτες μπόμπες με τις αγαπημένες τους κούκλες να κλέβουν την παράσταση!!!!!

Μοναχοκόρη την έχω οπότε άντε να της χαλάσεις χατίρι...κατεβάζει μουτράκι, με κοιτάει σα κουταβάκι...πώς να το πω αυτό το όχι, πόσο μάλλον όταν έχει και γενέθλια....δεν το πάει η ψυχούλα μου.Είμαι και χαζομαμά γενικώς....αχ!!!

Πάμε λοιπόν στη διαδικασία και σε όσες φωτογραφίες κατάφερα να τραβήξω με 3 ζουζούνια να ζουζουνίζουν.

Έφτιαξα το παντεσπάνι (την προηγούμενη μέρα για να κρυώσει καλά και να μπορέσω να το κόψω καλύτερα) κάνοντας παραλλαγές από 2-3 που είδα. Και την ζαχαρόπαστα επίσης την οποία την έκλεισα καλά μέσα σε μεμβράνη.

Για το παντεσπάνι: 

6 αυγά σε θερμοκρασία δωματίου

1,1 πακέτο αλεύρι (αλεύρι που φουσκώνει μόνο του)

1 κούπα ζάχαρη

1 βανίλια

1 κούπα γάλα

Εκτέλεση

1. Χτυπάμε ζάχαρη, αυγά, βανίλια στο μίξερ πολύ καλά μέχρι να γίνουν σαν κρέμα, θα χρειαστεί πολύ χτύπημα.
2. Σταματάμε το μίξερ και προσθέτουμε το γάλα και το αλεύρι εναλλάξ και λίγο λίγο. (Μπορεί να χρειαστεί να συμπληρώσετε αλεύρι. το μείγμα δεν το θέλουμε νερουλό, ας είναι λίγο σφιχτό.)
3. Λαδώνουμε ή βουτυρώνουμε το ταψί ή την φόρμα μας και ρίχνουμε το μείγμα. (Στην περίπτωσή μου, το χώρισα κι όσο δεν χώρεσε στη φόρμα το έβαλα σε καλά λαδωμένο ταψί.) Αν σας εξυπηρετεί μπορείτε να χρησιμοποιήσετε λαδόκολλα.
4. Ψήνουμε σε 175 βαθμούς στον αέρα για 30' περίπου. (Το ψήσιμο διαφέρει στους φούρνους, οπότε καλό είναι να έχουμε ση μισή ώρα να ρίξουμε μια ματιά. Όχι νωρίτερα για να μην κάτσει το (κέικ). Για να καταλάβουμε ότι ψήθηκε βυθίζουμε μια οδοντογλυφίδα κι αν βγει στεγνή είναι έτοιμο. (Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και μαχαίρι αλλά εγώ προτιμώ την οδοντογλυφίδα γιατί δεν αφήνει σημάδι.)
5. ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Το αφήνουμε να κρυώσει καλά για να το βγάλουμε από το ταψί.
6. Κατόπιν το χωρίζουμε με μεγάλο μαχαίρι στα επίπεδα που θέλουμε και στο πάχος που μας βολεύει.

Ζαχαρόπαστα: 

1/2 κιλό άχνη

2 φακελάκια των 10 γρ. ζελατίνη

1 κουταλιά γλυκερίνη

1/4 κούπα γλυκόζη

1/3 κούπα νερό 

2 βανίλιες ή κάποια άλλη εσάνς

Εκτέλεση

1) Σ' ένα κατσαρολάκι διαλύουμε το νερό με τη ζελατίνη. Προσθέτουμε τη γλυκόζη και το βάζουμε στη φωτιά. Μόλις διαλυθεί βάζουμε την γλυκερίνη και το άρωμα και αποσύρουμε.

2) Σε μια λεκανίτσα βάζουμε την άχνη κάνοντας μια λακκούβα.

3) Ρίχνουμε τα υγρά και ανακατεύουμε, με κουτάλι στην αρχή για να μην καούμε. Συνεχίζουμε το ζύμωμα με τα χέρια. Φροντίζουμε να έχουμε κοντά μας κι άλλη άχνη, μήπως αρχίσει και κολλάει. 

6) Κάνουμε μια μπάλα ή ένα μπαστούνι και τυλίγουμε με μεμβράνη ή βάζοντάς την σε σακουλίτσα μέχρι να την χρησιμοποιήσουμε.

Λεπτομέρειες και φωτογραφίες.

Μία δόση από το παντεσπάνι το έκανα σε φόρμα κλασική. Όσο έμεινε, το έψησα σε μια άλλη φόρμα, στυλ μικρό ταψάκι στο ίδιο όμως μέγεθος. Είναι η ίδια διάμετρος όπως τα έτοιμα που αγοράζουμε από το σούπερ.

Στην ουσία είχα δηλαδή, ένα παντεσπάνι όπως το κέικ της φόρμας και μια φέτα σε διπλάσιο πάχος από του εμπορίου.

Ενδεικτικές εικόνες γιατί δεν πρόλαβα να βγάλω τις δικές μου.

Εδώ δυστυχώς δεν κατάφερα να έχω φωτό παρά μόνο τις δυο μεριές από το κέικ της φόρμα που έκοψα (είναι η επόμενη εικόνα) για να το προσαρμόσω στο υψηλότερο σημείο της τούρτας.

 Έφτιαξα σιροπάκι, το κλασικό, με ζάχαρη και νερό, έβρασα 3', έριξα και 2 κουταλάκια περίπου γρεναδίνη που την είχα ετοιμάσει την προηγούμενη ημέρα και ένα φακελάκι βανίλια το οποίο το έριξα στο κατσαρολάκι αφού κατέβασα από την φωτιά για να μην πάρει βράση. (Για όσους δεν το γνωρίζουν, η βανίλια όταν βράσει πικρίζει κάπως.)

Δεν έβγαλα φωτογραφία τις κρέμες ζαχαροπλαστικής, έφτιαξα 2 έτοιμες βανίλια και μία σοκολάτα.

Έφτιαξα σαντιγί με ελμόρ αλλά ΠΩΣ τα κατάφερα και μου βγήκε κάπως αραιή, οπότε χτύπησα και δύο πακέτα σε σκόνη πιο σφιχτή απ' ότι την χτυπάμε κανονικά  για να μπορέσω να χρησιμοποιήσω και την ατυχήσασα. χιχιχι

Έβαλα πρώτη και δεύτερη στρώση το παντεσπάνι από το ταψάκι μιας που ήταν όλο επίπεδο και το χρειαζόμουν για να στηριχτούν καλύτερα τα πόδια της κούκλας.

Μετά έστρωσα τα υπόλοιπα από το παντεσπάνι της φόρμας (που είχε από μόνο του τρύπα στο κέντρο οπότε δεν χρειάστηκε και να το κόψω) βάζοντας εναλλάξ σιρόπι σε κάθε επίπεδο και κρέμες εκτός από το τελευταίο.

Εδώ βλέπετε τη φωτογραφία από το τελευταίο πριν τα 2 επίπεδα της κορυφής.

Να και η κούκλα που διάλεξε το καμάρι μου!

Ευτυχώς είναι μπαλαρίνα, έχει δικό της κορμάκι κι έτσι δεν χρειάζεται επιπλέον στόλισμα για μπούστο.

Η κουκλίτσα μας έχει μπει στη θέση της, τα δύο επίπεδα πάνω τα πήρα στις άκρες γύρω-γύρω με το μαχαίρι για να τα στρογγυλέψω.

Έβαλα μια λεπτή στρώση σαντιγί για να ακουμπήσει καλύτερα η ζαχαρόπαστα και στο ψυγείο για ένα βράδυ.

 Η κουκλίτσα μας ξύπνησε μαζί μ' εμάς κι έβαλε την φούστα από την ζαχαρόπαστα.

Δεν την ήθελα τυλιγμένη όλη γιατί είχα σχέδιο στο μυαλό μου.
Όταν άπλωσα την φούστα, έβρεξα λίγο τα χέρια μου (δεν είχα πινέλο) και την χάιδεψα απαλά, γυάλισε πολύ και διορθώθηκαν και κάποιες ατέλειες :-)

Έφτιαξα λίγη πράσινη ζαχαρόπαστα και με κουπ έγραψα το όνομα της μικρούλας το οποίο το πέρασα μετά με το λεπτό κορνέ με σαντυγί.

Έφτιαξα και 2 τριανταφυλλάκια και μερικά φυλλαράκια, βαρέθηκα για παραπάνω (είχα κουραστεί τόσο πολύ)

Να την η τούρτα μας!!!!!!!!

Τώρα έχω και παραγγελία από την ανιψιά μου που ξετρελάθηκε. (ΧΑΡΑ ΕΓΩΩΩΩΩ!!!!!!!!)

Τα βιβλία μου

Love them....

Θάλεια Κουνούνη και Η Παναγία Των Δελφινιών

Είναι από τις λίγες φορές, που κλείνοντας ένα βιβλίο, η γλώσσα μου δένεται κόμπο σε αντίθεση με την ψυχή και το μυαλό μου που χάριν στον εκάστοτε συγγραφέα, έχουν ανοίξει διάπλατα.
Έχοντας διαβάσει τα άπαντα της Θάλειας Κουνούνη, το πρώτο που μπορώ να πω με το χέρι στην καρδιά είναι πως αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε για να γράφει. Γεννήθηκε για να μείνει στην ιστορία της Λογοτεχνίας.

Δεν συνηθίζω να αναλύω την υπόθεση των βιβλίων που διαβάζω, φοβούμενη μην αποκαλύψω το οτιδήποτε που θα επηρεάσει την ανάγνωση όσων δεν το έχουν διαβάσει.
Προτιμώ να μένω στα συναισθήματα που ένιωσα εγώ,στο τι αποκόμισα και τι κατάφερε ο συγγραφέας να δώσει με τα γραφόμενά του.
Η Παναγία των Δελφινιών είναι από τα βιβλία που θέλουν τον χρόνο τους( η αλήθεια είναι ότι κράτησε περισσότερο απ' όσο περίμενα),είναι από τα βιβλία που απλόχερα ΔΙΝΟΥΝ εικόνες,συναισθήματα...είναι από τα βιβλία που γίνονται τροφή για σκέψεις. Κι αυτό για μένα είναι η μεγάλη επιτυχία στην Λογοτεχνία.
Βρήκα σε πολλά σημεία εμένα, αναρωτήθηκα τι από αυτά που πιστεύω έχει βάση,σε τι οφείλω να ρίξω μια δεύτερη ματιά...αναρωτήθηκα πολλά γιατί αλλά βρήκα και πολλές απαντήσεις που περίτεχνα μου τις έδωσε μέσα από πλεγμένες λέξεις γιατί έτσι έπρεπε.
Η Θάλεια Κουνούνη έγραψε ένα απίστευτο διαμάντι που ευχαρίστως θα το ξαναδιαβάσω.
Θάλεια Κουνούνη ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ!
Σ' ευχαριστώ για τις στιγμές μου που τις έκανες πολύτιμες.

Συνέντευξη στον Παύλο Ανδριά για το blog Αυλόγυρος!

                                            Πατήστε εδώ για να διαβάσετε την συνέντευξη

Συνέντευξη και κλήρωση στο koykidaki για το παραμύθι "Το αστέρι κι η ευχή"

Ευχαριστώ πολύ την Τζένη Κουκίδου

Μιλάμε για το παραμύθι μου "Το αστέρι κι η ευχή" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ανάσα!!!!

                   

Οι εκδόσεις Ανάσα προσφέρουν ένα αντίτυπο από το παραμύθι σε έναν τυχερό αναγνώστη!

Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους!!!

Πατήστε εδώ

Τα βιβλία μου

Το αστέρι κι η ευχή Παραμύθι

Για εσάς που έχετε παιδάκια (και για εσάς που θέλετε να κάνετε απλά ένα δωράκι σε κάποιο παιδάκι!) …. Δεχόμαστε προ παραγγελίες στοwww.ekdoseisanasa.gr ή στη σελίδα μας στο Facebook... ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΣΑ - ANASA PUBLICATIONS!!!
Επίσης!!!Όσοι και όσες έχετε την ευγενή καλοσύνη και δεν σας κάνει κόπο... κάντε και ένα share...!!!!
Σας ευχαριστούμε πολύ!!!

Δώστε στα παιδιά σας τα φώτα σας με πράξεις, όχι μόνο με λόγια.

-Αντράκι μου πάρε μαζί σου την αδερφή σου να την πας στο σχολείο.

-Καρδούλα μου φεύγοντας για το σχολείο,πάρε να πετάξεις τα σκουπίδια.

-Πριγκιπέσα μου,έστρωσες το κρεβάτι σου πριν φύγεις;

-Ζουζουνάκι μου,μάζεψε τα παιχνίδια σου.

Το πέμπτο είναι ακόμα μωρό αλλά θα έρθει κι η σειρά του :-) )

Μια καθημερινότητα που δεν αλλάζει....

Πέντε παιδιά.

Το ακούνε και μένουν με το στόμα ανοιχτό οι περισσότεροι.

Σαν αριθμό και μόνο, τον βλέπουν υπερβολικό.

"Χαράς το κουράγιο σου" μου λένε...

"Να σου δίνει δύναμη ο Θεός" μου λένε...

(άκουσα και το θεϊκό "μα τι τα ήθελες τόσα" και μου 'ρθε να πέσω στα πατώματα η μάνα.

Λες και θα δώσω λογαριασμό σε κανένα πόσα θα κάνω.Αν είναι να έρθει και έκτο,ε καλώς να ορίσει κι αυτό!!!!

"Εμείς ένα έχουμε ή δύο...και τα 'χουμε παίξει"...

Ναι βρε μανούλα με το ένα και τα δύο.

Πως να μην τα παίξεις.Τα κάνεις όλα.Περνάνε όλα...κι όταν λέω όλα,το εννοώ,από τα χέρια σου.

Και θα μου πεις...ε μα τι να κάνουν κι αυτά;

Έχουν σχολείο,φροντιστήρια,δραστηριότητες,να μην βγουν και λίγο να παίξουν;Να τα σκλαβώσουμε κι εμείς μέσα να μας βοηθάνε;

Εμείς είμαστε υπεύθυνοι κι οι ενήλικες,ας τα βγάλουμε πέρα κι όπως στρώσαμε να κοιμηθούμε.Οικογένεια δεν θέλαμε;

Τι να κάνουν εκείνα;Πλυντήριο θα μας βάλουνε;

Όχι βρε μανούλα,άστα μόνο να λερώνουν και μέχρι να μεγαλώσουν θα έχουν βγει ρούχα μιας χρήσεως.

Τι να κάνουν εκείνα;Να σκουπίσουν,σφουγγαρίσουν,ξεσκονίσουν,να βάλουν σίδερο,να κάνουν τζάμια;

Όχι βρε μανούλα,άστα να τα βρίσκουν έτοιμα.Μέχρι να μεγαλώσουν θα έχει ανακαλυφθεί το μαγικό ραβδάκι που τα κάνει όλα αόρατα.

Όχι!!!!!

Διαφωνώ!!!

Καθέτως!!!

Οριζοντίως!!!

Πλαγίως και διαγωνίως...ουφ....

Δεν μπορώ να τα ακούω αυτά...

Γκρινιάζουν οι μανούλες,γιατί δεν έχουν χρόνο ούτε να κοιταχτούν στον καθρέφτη.

Γκρινιάζουν οι μανούλες γιατί δεν τους μένει χρόνος να πιουν ένα καφέ της προκοπής με την ησυχία τους. 'Η χυμένο θα τον πιούν ή στο πόδι.

Πόσο άδικο είναι όμως για τα παιδιά μας να έχουμε την απαίτηση να μάθουν Ιστορία,Γεωγραφία,Μαθηματικά κτλ και από ζωή να 'ναι στραβάδια.

Πόσο άδικο είναι για τα παιδιά μας να έχουμε την απαίτηση να διαβάζουν σωστά,να μάθουν και να βγάλουν καλούς βαθμούς κι όταν θα έρθει η ώρα να βγουν μόνα στη ζωή να πέσουν στα βαθιά.

Πόσο άδικο είναι να τα στέλνουμε σε πνιγμό αφού δεν τους μάθαμε κολύμπι.

Καλά,μη με φάτε.Δεν είπα ότι θα καταστραφούν.

Αλλά εσείς βρε μανούλες,που τα κάνετε όλα μόνες γιατί φέρνετε την καταστροφή;

Τώρα θα μου πεις...γυναικείο αναφέρετο δικαίωμα είναι η γκρίνια κι εσύ κυρά μου θα έπρεπε να το γνωρίζεις καλά.

Ναι,το γνωρίζω και συμπάσχω.

Κι εγώ γκρινιάρα είμαι κι αυτό είναι και το όνομά μου στο σπίτι.

Έτερον.

Είμαι σε άλλα πράγματα εγώ :-)

Τα παιδάκια μας όμως...αυτά τα πλάσματα που έχουν ανάγκη εκτός την παρουσία μας στη ζωή τους, έχουν ανάγκη στην απουσία μας, να είναι ικανά για πολλά.

Να μην δειλιάσουν,να μην φοβηθούν,να μην ψάχνουν βοήθεια.

Να μην τα βλέπουν βουνό μπροστά τους.Ότι κι αν τους τύχει.

Η ζωή είναι απρόβλεπτη.

Το μέλλον δεν έρχεται πάντα όπως το σχεδιάζουμε για αυτά.

Γι αυτό μανούλες...με όση αγάπη έχω μέσα μου,σας λέω...

Γίνεται για τα παιδιά σας δασκάλες.

Δώστε στα παιδιά σας τα φώτα σας με πράξεις, όχι μόνο με λόγια.

Κάντε τα υπεύθυνα και ανεξάρτητα όσο κι αν δυσανασχετούν,όσο κι αν βαριούνται,όσο κι αν γκρινιάζουν.

Και ναι...έτσι το βίωσα κι εγώ.

Γκρίνιαζα στη μανούλα μου γιατί έκανα πολλά κι από πολύ μικρή ηλικία.

της μούτρωνα γιατί έβαζε στους ώμους μου υποχρεώσεις κι ευθύνες που δεν ήταν δικές μου.

Γι αυτό ευγνωμονώ την  ΜΑΝΑ μου κι ας δυσανασχετούσα "τότε"...γιατί ποτέ μου δεν τρόμαξα,δεν δείλιασα...δεν...δεν...δεν...κι ελπίζω να έρθει η μέρα που και τα δικά μου παιδιά θα πιάνουν την πέτρα και θα την στύβουν και δεν θα ψάχνουν βράχο να κρυφτούν...

Τα παιδιά μας τα αγαπάμε.Κι ακριβώς γι αυτό το λόγο πρέπει να τα βοηθήσουμε να μάθουν πως να πετάνε.

Δεν μειώνεται η αγάπη μας αν τα μάθουμε τόσα κι άλλα τόσα...μειώνεται μόνο αν τους στερήσουμε την ίδια την αγάπη...

Το μεγαλύτερο σχολείο είναι η ζωή και ο καλύτερος δάσκαλος ο γονιός... (έπρεπε να γίνω η ίδια γονιός για να το κατανοήσω και να το βιώσω στο πετσί μου...)

Με όλη μου την αγάπη σαν μάνα προς μάνα....

(Αφορμή σχόλιο-απάντηση μιας μάνας σε μια άλλη)

Πόσο συμφωνώ....

Πηγή: Ταρακουνηθείτε εδώ!!!!

Κοσμήματα!!!

Εύκολο γιαουρτογλυκό

Ένα υπέροχο γιαουρτογλυκό που λάτρεψαν τα πιτσιρίκια...μικρά και μεγάλα.

Κυριολεκτικά το τσάκισαν!!!!

Πηγή: Δείτε εδώ τη συνταγή

Και το δικό μου

Μάνα.....!!!

Μάνα.

Λέξη ολάκερη που από μόνη της γίνεται τραγούδι.

Μάνα.

Λέξη δύναμης μέσα σε μόνο τέσσερα γράμματα.

Μάνα.

Γιορτάζει η μάνα. Έτσι λένε…

Για μένα μάνα σημαίνει «γιορτάζουν τα παιδιά». Κάθε παιδί, κάθε αγγελούδι που ήρθε να φυσήξει ζωή στη ζωή μιας γυναίκας και να την κάνει… ΜΑΝΑ…

Αχ, μάνα. Τι λέξη…!

Που την ακούς ολημερίς αδιάκοπα… κι ακούραστα ηχεί στ’ αυτιά σου… ύμνος.

Μ’ ακούς παιδί (μου);

Εσύ γιορτάζεις σήμερα. Εσύ, που εμένα αξίωσες να έχω την τιμή, την ευλογία να σ’ ακούω κάθε στιγμή να με λες… ΜΑΝΑ…

Ναι, εγώ η μάνα τα λέω αυτά. Εγώ η μάνα, η άβαφτη. Η ατημέλητη, που δεν φορώ γοβάκια σταχτοπούτας. Εγώ η ενήλικας που γίνομαι παιδί μαζί σου. Κι ας με κοροϊδεύουν που χαχανίζω σαν χαμίνι. Που κάνω σκανταλιά την σκανταλιά σου. Κι ας με κοιτάνε με μισό μάτι που σε… κακομαθαίνω… παιδί του σήμερα. Που όλο «πρέπει» μου λένε να σου βάζω.

Μα… εγώ σου βάζω σύννεφο. Ν’ ανεβείς και να ταξιδέψεις κι ας είναι επικίνδυνο. Κι ας μου λένε να σε μάθω να πατείς σταθερά στα πόδια σου. Ομπρέλα γίνομαι να μην σου κάψει τα φτερά ο ήλιος. Να μη σε πιάσει η βροχή. Ποιος θα σου μάθει –αν όχι εγώ- να πετάς; Πουλί περήφανο, στητό… οοοόχι. Εγώ θα σου μάθω πώς να βάνεις στα φτερά σου τσιρότο όταν στα λαβώνουν οι… σκοπευτές του «πρέπει».

Εγώ η μάνα-ενήλικας, που δεν λέει να… μεγαλώσει…

Σ’ εσένα λέω χρόνια πολλά, χρόνια καλά. Σ’ εσένα παιδί μου.

Γεύσου. Απόλαυσε. Ονειρέψου. Εγώ μόνο έτσι παίρνω ζωή από σένα… ζωή…!

Αφού χωρίς εσένα δεν θα ήμουν μάνα, τι θένε και μου λένε χρόνια πολλά εμένα; Εσένα πρέπουν. Εσένα αξίζουν…

Μάνα με το ένα, με τα δύο, με τα… πέντε (καλή ώρα) παιδιά. Που όσα και να ‘χει η κάθε μία, μ’ όποιο τρόπο κι αν τ’ απέκτησε κι ας μην είναι “κτήμα” της… τραγούδι κάνει τις στιγμές για να σας νανουρίσει. Ανοίγει το παραθύρι να μπει η πούλια κι αυγερινός. Να γενεί παραμύθι το όνειρο.  Σ’ εσένα γιέ μου, πρίγκιπας να ‘σαι με σπαθί που δεν θα κόβει σώμα μα… θ’ αστράφτει στο φως του φεγγαριού και θα κυνηγά τη ζωή. Σ’ εσένα κόρη μου, νεράιδα με φεγγαρόσκονη να λούζεσαι και να καθρεφτίζεσαι στη λίμνη των ονείρων.

Πόσο ρομαντική μάνα Θεέ μου… πόσο… αλούτερη…

Πεζή δεν περπατώ ρε σεις εγώ… για κάθε παιδί το λέω… όχι μόνο για τα δικά (μου)… πεινά το σώμα… μα… να πεινά κι η ψυχή; Πολύ πάει και δεν το μπορώ. Δεν το βαστά η δική μου η ψυχή να αφήσω νηστικά τα όνειρα των παιδιών…

Πες τε με τρελή κι αλλοπαρμένη. Πρώτη φορά θα ‘ ναι άλλωστε;

Για μένα μάνα αυτό είναι. Η ξενοιασιά που αγκομαχά να νικήσει τη λογική σου. Αυτή τη λογική που έκανε τόσα παιδιά να πεινάσουν. Να στερηθούν.

Μάνα.

Θα μπορούσα να μιλάω, να γράφω, να τραγουδάω ώρες… μέρες… χρόνια, για τη ΜΑΝΑ… κι η μόνη λέξη που θα λέω να ‘ναι ΠΑΙΔΙ…

Χρόνια σου πολλά παιδί μου, αγγελούδι μου… που μ’ αξίωσες να είμαι ΜΑΝΑ…

Σήμερα θα πω τις λέξεις αυτές εγώ… σήμερα πριν έρθει η τυποποιημένη ημερομηνία. Σήμερα που είναι σαν κάθε μέρα... Σήμερα που ηχεί ακόμα το χθεσινό το αθώο σ’ αγαπώ σας καθώς σας χάιδευα τα μαλλιά για να κοιμηθείτε… πριν σας το πουν οι δάσκαλοι πως… την Κυριακή γιορτάζει η μανούλα…. Όπως κι εσύ μικρέ μου (Μάριέ μου) μου έφερες λουλούδια (κλεμμένα που τόσο μ’ αρέσουν έτσι) πριν 3 μέρες και δεν περίμενες να ‘ρθει η… συγκεκριμένη μέρα…

ΜΑΝΑ=……………………………………………………….. (ατέλειωτες οι λέξεις)… (δικές σας)